يكي از پروژه‌هاي بسيار جذاب ساختن محيط‌هاي سه‌بعدي با عكس‌هاي دوبعدي است. بگذاريد اين پروژه را دقيق‌تر تعريف كنم. فرض كنيد شما به جايي مثل چهل‌ستون اصفهان رفته‌ايد و از بناي آنجا تعدادي عكس گرفته‌ايد. در مراجعه به منزل آن‌ها را در يك سايت اشتراك عكس قرار مي‌دهيد تا دوستانتان نيز بتوانند آن را ببينند.
 
با انجام اين عمل شما تنها كسي نيستيد كه به چهل ستون رفته‌ايد و عكس گرفته‌ايد، بلكه افراد ديگري نيز هستند كه اين كار را انجام داده‌اند. بنابراين در يك سايت اشتراك عكس تعداد قابل توجهي از عكس‌هاي متعلق به يك مكان وجود دارد.

اكنون فرض كنيد نرم‌افزاري وجود داشته باشد كه اين مجموعه عكس‌ها را كه توسط افراد مختلف در زمان‌هاي مختلف از يك بنا يا قسمتي از يك بنا گرفته شده باشد، دريافت كند و با تشخيص اشتراك آن‌ها بتواند موقعيت مكاني هر عكس و عكسبردار را حدس بزند و در نهايت يك محيط سه‌بعدي ايجاد كند.

به عبارت دقيق‌تر،  هنگامي كه يك عكس را مشاهده مي‌كنيد اين نرم‌افزار به شما مي‌گويد كه مي‌توانيد با چه حركتي چه عكس‌هاي ديگري را ببينيد و به اين‌ترتيب براي شما درك سه‌بعدي از محيط مورد نظر به وجود مي‌آورد.

حالت‌هاي خاصي كه چنين نرم‌افزاري بايد بتواند مديريت كند بسيار متنوع است، مثلاً بعضي از عكس‌ها در حقيقت قسمتي از يك عكس كلي‌تر هستند كه يك شخص ديگر گرفته است يا ممكن است من از يك منظره كلي عكس گرفته باشم و شما در همان منظره از يك درخت از نزديك عكس گرفته باشيد.

اين پروژه در حقيقت اولين‌بار براي ناسا در قالب يك برنامه تحت وب براي يك موضوع خاص پياده‌سازي شد و اكنون مي‌توانيد نسخه ابتدايي آن را در آدرس آن بيابيد و از مجموعه عكس‌هاي نمونه آن لذت ببريد.

در حقيقت با پايان اين پروژه از اين به بعد شما مي‌توانيد هنگامي كه براي بازديد به عمارت چهل‌ستون مي‌رويد، به كمك دوربين ديجيتال خود تعداد بي‌شماري عكس بگيريد و آن‌ها را به اين نرم‌افزار بدهيد و يك محيط سه‌بعدي بسازيد. به اين ترتيب، دوستان شما هنگامي كه مي‌خواهند عكس‌هاي شما را ببينند، درك بسيار بهتري نسبت به محيطي كه شما در آن بوديد، خواهند داشت.